Van denken naar voelen.
De kracht van systemisch werken met vloerankers
Ik ben soms echt een wandelend hoofd.
Ik hou ervan om dingen betekenis te geven. Aan wat er gebeurt, aan wat ik voel, aan situaties die zich voordoen. Ik wil graag begrijpen, verbanden leggen en ontdekken waarom iets gaat zoals het gaat.
En eerlijk? Dat vind ik ook heel fijn. Het geeft overzicht, structuur en soms ook rust. Als ik ergens woorden aan kan geven, voelt het alsof ik er grip op krijg.
Maar soms raak ik daarmee ook helemaal weg van de ervaring zelf.
Dan ben ik zo druk bezig met begrijpen wat ik voel, dat ik eigenlijk vergeet om het gewoon te voelen. Dan ben ik alweer aan het verklaren, terwijl ik misschien nog helemaal niet hoef te weten wat iets betekent.
En toen stond ik voor het eerst op zo’n matje tijdens een systemische oefening.
Ik weet nog dat ik echt geraakt was door wat er gebeurde. Door wat ik in mijn lichaam voelde, simpelweg door daar even te staan. Zonder iets te hoeven bedenken, zonder iets te hoeven verklaren. Alleen maar waarnemen wat er gebeurde en daar even bij blijven.
Dat vond ik bijzonder. En misschien ook wel confronterend, omdat ik merkte hoeveel er kan gebeuren en kan openen wanneer je je hoofd even niet de leiding geeft.
Van denken over naar ervaren van.
Dat is voor mij een van de mooie kanten van systemisch werk met vloerankers.
In plaats van alleen te praten over een vraagstuk, maak je het letterlijk zichtbaar in de ruimte. Verschillende elementen krijgen een plek op de vloer. Je stapt op een matje, neemt een positie in en onderzoekt wat die plek met je doet.
Wat voel je? Wat merk je op? Waar gaat je aandacht naartoe? En wat verandert er wanneer je een andere plek inneemt?
Je hoeft het niet meteen te begrijpen. Je hoeft er niet direct betekenis aan te geven. Je mag eerst gewoon ervaren.
Vanuit systemisch denken kijk je daarbij niet alleen naar jezelf, maar ook naar het geheel waar je onderdeel van bent. Naar onderlinge verhoudingen, naar de plek die je inneemt en naar patronen die misschien niet direct zichtbaar zijn.
Door letterlijk van plek te veranderen, kun je soms ook met andere ogen naar een situatie kijken.
En juist dat ervaringsgerichte vind ik zo waardevol. Niet alles hoeft via woorden of analyses. Soms vertelt je lichaam je iets waar je hoofd nog geen woorden voor heeft.
En misschien is dat voor mij wel de grootste les: niet altijd op zoek hoeven naar betekenis, maar soms gewoon even blijven staan bij wat er is.
Want soms brengt een stap op een matje je verder dan heel veel nadenken.